അദ്ദിക്ർ

2: 111-113 സൂക്തങ്ങളില്‍ വിവരിച്ച പ്രകാരം പ്രവാചകന്‍റെ കാലത്തുള്ള ജൂതരും ക്രിസ്ത്യാനികളും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം 'ഞങ്ങള്‍ അല്ലാഹുവിന്‍റെ പുത്രന്മാരും അവന്‍റെ ഇഷ്ടദാസന്മാരുമാണെന്ന്' പറയുന്നവരും അഭിമാനിക്കുന്നവരുമായിരുന്നു. 3: 7-10 സൂക്തങ്ങളില്‍ വിവരിച്ച പ്രകാരം ലോകരില്‍ ജൂതരെക്കാളും ക്രൈസ്തവരെക്കാളും ഈ വാദമുള്ളത് അവരെ ചാണിന് ചാണായും മുഴത്തിന് മുഴമായും പിന്തുടരുമെന്ന് പ്രവാചകന്‍ ദീര്‍ഘവീക്ഷണം ചെയ്ത, 62: 5 ല്‍ വിവരിച്ച പ്രകാരം ഭാരം വഹിക്കുന്ന കഴുതകളെപ്പോലെ ഗ്രന്ഥം വഹിക്കുന്ന അറബി ഖുര്‍ആന്‍ വായിക്കുന്ന ഫുജ്ജാറുകള്‍ക്കാണ്. മുസ്ലിംകള്‍ എന്നാല്‍ 16: 89 ല്‍ പറഞ്ഞ പ്രകാരം എല്ലാ ഓരോ കാര്യവും വിശദീകരിച്ചിട്ടുള്ള അദ്ദിക്റിനെ സന്മാര്‍ഗവും കാരുണ്യവും ശുഭവാര്‍ത്താദായകവുമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നവരാണ്. ആത്മാവിനെ പരിഗണിക്കാതെ അദ്ദിക്റിനെ തള്ളിപ്പറയുക എന്നത് ഭക്ഷണമാക്കിയിട്ടുള്ള ഫുജ്ജാറുകള്‍ മുസ്ലിംകളാണെന്ന് വാദിക്കുന്നവരാണെങ്കിലും അവര്‍ പിശാചിനെ സേവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭ്രാന്തന്മാരാണ്. വിശ്വാസികളുടെ ഏകസംഘം രൂപപ്പെടുത്താന്‍ സാധ്യമല്ലാത്ത ഇക്കാലത്ത് 7: 205-206 ല്‍ വിവരിച്ച പ്രകാരം മനുഷ്യരുടെ ഐക്യം ലക്ഷ്യം വെച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദിക്ര്‍ ജാതി-മത-ലിംഗ-വര്‍ണ്ണ-ഭാഷ-ദേശ ഭേദമന്യേ ലോകര്‍ക്ക് എത്തിച്ചുകൊടുക്കാനാണ് ഒറ്റപ്പെട്ട വിശ്വാസി പ്രാധാന്യം കൊടുക്കേണ്ടത്. 2: 91-93; 4: 157-159; 165-167 വിശദീകരണം നോക്കുക.